---

Hij getuigt: Jos 55 jaar

“ Ik kan opnieuw de trap oplopen, ik voel me niet langer uitgeput, ik voel me fantastisch ! »

Ondanks mijn boeiende en stressende job had ik de laatste jaren last van een intens en hardnekkig gevoel van vermoeidheid. Daarna kreeg ik intestinale bloedingen, werd tweemaal met spoed gehospitaliseerd en werd mijn buik zienderogen dikker... Ik kwam terecht in het universitair ziekenhuis, op de dienst hepatologie.

Ik was 55 jaar toen de arts me zei dat slechts 10% van mijn lever nog werkte. ik moest binnen de 2 jaar een levertransplantatie ondergaan of ik zou sterven… De schok was vreselijk! Kanker, en er gaat van alles door je hoofd, alleen niet een transplantatie!

Een periode van zenuwslopend wachten, naar de telefoon hollen telkens die overgaat, de bijwerkingen van de medicatie ondergaan. Het wachten op een compatibele lever… wachten, wachten, wachten…., gedurende anderhalf jaar...

En dan, op een dag, het verlossende telefoontje: "Wij verwachten u hier binnen de 2 uur.”

Alles gaat erg snel, de transplantatie wordt uitgevoerd en 8 dagen later, ben ik terug thuis!

Ik kan opnieuw een trap oplopen, ik voel me niet langer uitgeput, ik voel me ongelooflijk fit. En dat alles dankzij de artsen die de transplantatie uitvoerden, de immunosuppressieve medicatie en uiteraard, dankzij de orgaandonoren!

Ook vandaag nog zijn er te weinig organen beschikbaar: is een orgaan afstaan echter niet een van de mooiste gebaren van solidariteit?  Is het nu echt van zo’n groot belang dat een lever, een nier gecremeerd of begraven wordt…. terwijl hij ook ten dienste van het leven kan worden gesteld? Daarom engageer ik mij in een vereniging van personen die een transplantatie ondergingen, ik wil mensen bewust maken en informeren. Ik hoop ook dat het medische en farmaceutische onderzoek verder vooruitgang blijft boeken om zo nog meer levens te kunnen redden dankzij een transplantatie.