Zij getuigen: De ouders van Edwin, overleden op 21 jaar
« Vóór de transplantatie leek niets ons mooier dan leven te geven, maar nu zijn we ervan overtuigd dat niets mooier is dan iemand een nieuw leven te schenken.»
Edwin, een sportieve student, was 19 jaar toen hij vernam dat hij een levertumor had. Voor de eerste keer in zijn leven werd ons kind toen geconfronteerd met ziekte en operatie, het verwijderen van de tumor. Vanaf het begin maakte hij ons duidelijk dat hij geen proefkonijn wilde zijn, dat hij zijn leven ten volle wilde leven, maar dat hij op ons rekende om, als hij het niet zou halen, zijn dood andere levens te laten redden...
Drie weken na de 12 uur durende ingreep en na analyse van de tumor, viel het vonnis: hij zou nog maximum 6 maanden te leven hebben, chemotherapie was geen optie!
Koester geen valse hoop, zei men ons. Wij waren ontsteld, we wilden alles doen wat mogelijk was om onze zoon te redden. Daarom besloten we om een levertransplantatie te overwegen, van een nieuwe, gezonde lever... eerst volgde een lange weg om hem in te schrijven als kandidaat voor een transplantatie, dan het zenuwslopende wachten tot een ander mens zou sterven om onze zoon te redden. Op dat moment kregen we van het medisch team te horen dat onze zoon binnen afzienbare tijd zou overlijden, zij raadden ons af om hem thuis te laten sterven en spoorden ons aan om ons op het afscheid voor te bereiden.
Acht dagen later kregen we een telefoontje van de chirurg: “Het is voor vannacht! We gaan het orgaan ophalen en zullen ons bij u in het ziekenhuis voegen!” De transplantatie vond plaats, maar jammer genoeg werd het orgaan al na enkele dagen afgestoten… Terug naar af. Samen met het team besloten we dat, indien niet snel een nieuw orgaan beschikbaar kwam, de apparaten zouden losgekoppeld worden…
Het lot besliste er echter anders over! Onze zoon kreeg een nieuwe lever ingeplant en ondanks de coma bleek deze keer de goede keer te zijn!
Het duurde 4 maanden voor hij terug kon lopen, hij leed aan geheugenverlies, maar onze jongen was zijn levenslust aan het herwinnen. Hij had het gered!
En hij genoot van zijn leven: hij voltooide zijn studies, leerde autorijden, ging opnieuw sporten, werd verliefd, maakte zelfs een rondreis door Zuid-Afrika.
Altijd maar vooruit… vergezeld door de genegenheid, de solidariteit, de ondersteuning van zijn vrienden, leerkrachten, buren, kennissen, onbekenden…
Anderhalf jaar later steekt de ziekte opnieuw de kop op, die kanker die dit keer de longen en de beenderen aantast. We hebben ons erbij neergelegd: We zullen zelf thuis palliatieve zorgen geven.... tot aan zijn overlijden. Elke avond wens ik mijn kind goedenacht alsof hij er morgen niet meer zal zijn. Hijzelf bereidt zijn vertrek voor, hij regelt zijn zaken,verdeelt alles, hij zegt ons vaarwel en herinnert ons aan zijn verlangen om nuttig te zijn voor anderen.
Na zijn dood hebben we een vereniging opgericht die mensen moet sensibiliseren voor het afstaan van organen. We willen onze boodschap naar buiten toe uitdragen: vóór de transplantatie leek niets ons mooier dan leven te geven, maar nu zijn we er rotsvast van overtuigd dat niets mooier is dan iemand een nieuw leven te schenken. Zonder zijn twee donoren was Edwin nooit 20 jaar geworden, was hij niet naar Zuid-Afrika gegaan, had hij niet verliefd kunnen worden,…
We zullen blijven vechten opdat andere levens kunnen worden gered, door het geven van een orgaan, het geven van leven.
Alain en Anne , zijn ouders
Marie en Laurence, zijn zusters
en al zijn vrienden. |
